Tuzla Mini Etekli Escort Ceren

Tuzla’nın denizden esen ve içinde mazot, tuz ile sac kokusu barındıran sert rüzgarı, Ceren (22) için her sabah adeta bir endüstriyel alarm gibi çalıyordu. Ümraniye’deki dar bütçeli aile evinden sabahın kör karanlığında çıkıp, banliyö treni ve ardından iki farklı servis aracıyla bu uç noktadaki sanayi bölgesine ulaşmak, onun her gün yeniden verdiği bir sabır sınavıydı. Ceren, uluslararası ilişkiler bölümünden mezun olmuş ancak sektördeki torpil ve deneyim duvarına çarptığı için aradığı beyaz yakalı işi bulamamış, en sonunda bu devasa tersane bölgesindeki gümrük acentesinde operasyon ve sevkiyat sekreteri olarak çalışmayı kabul etmek zorunda kalmıştı.

Ofis, dışarıdaki devasa dozerlerin ve yük gemisi motorlarının kükremesini engellemek için kalın çift camla yalıtılmış prefabrik bir yapıydı ama yine de zemindeki sürekli titreşim masanın üzerindeki kalemleri bile hareket ettiriyordu. Ceren’in masası, sürekli çalan dahili hat telefonları ve kapıda bekleyen yabancı tır şoförleri yüzünden adeta bir santral merkezi gibiydi.

Bugün hava son derece kasvetliydi; Marmara’nın üzerinden gelen kara bulutlar sağanak yağmurun habercisiydi. Limana yanaşan dev bir konteyner gemisinin gümrük mühürleri ile evrakları arasında büyük bir uyumsuzluk çıkmıştı. Depo sorumlusu sahada olduğu için bütün sorumluluk Ceren’in omuzlarına kalmıştı.

“Ceren Hanım, o manifestonun dijital onay kodu yarım saat içinde gümrük sistemine düşmezse gemi limandan ayrılamaz ve firmaya günlük binlerce dolar demuraj cezası yansıtılır! Ne yapıp edip o hatayı çözün!” diye kükredi operasyon müdürü Kemal Bey, çamurlu iş çizmeleriyle içeri girerken.

Ceren, ekrandaki sonsuz Excel satırlarına ve gümrük programının sürekli hata veren kırmızı uyarı ekranına bakarken gözlerinin karardığını hissetti. Ofisin kliması arızalanmıştı ve içerisi tırların egzoz kokusunu içine çeken klostrofobik bir havayla doluydu. Üzerindeki ince ceket bu devasa depodaki cereyandan korumaya yetmiyordu; ayak parmakları soğuktan uyuşmuştu.

Genç kızın omuzlarındaki yük sadece iş stresi değil, aynı zamanda evde hastalanan kardeşinin masraflarıydı. Öğle molası diye bir şey bilmezdi; masasının köşesinde duran karton bardaktaki nescafe ve bisküviyle günü geçiştirirdi. Akşam mesai bitip de dışarı çıktığında, Tuzla’nın o gri sanayi akşamının ayazı yüzüne çarpar, ama o yine de başını dik tutarak evinin yolunu tutardı. Çünkü biliyordu ki bu çelik ve beton yığınları arasında ezilmemek için tek silahı, kendi emeği ve iradesiydi.