Kucaktan İnemeyen Escort Ece

Büyükada’nın yaz aylarındaki o cıvıl cıvıl, bisiklet sesleriyle dolu neşeli hali kasım ayıyla birlikte yerini derin bir sessizliğe ve sert poyraza bırakmıştı. Ece (19), adadaki tek meslek yüksekokulunun turizm ve otel işletmeciliği bölümünden öğlen saatlerinde çıkar çıkmaz, kalın atkısına sarınıp iskele meydanındaki bu küçük büroya koşuyordu. Pendik’te yaşayan hasta babasına yük olmamak ve adadaki öğrenci yurdunun masraflarını karşılayabilmek için okul çıkışlarında burada sekreterlik yapıyordu.

Ofis, yüksek tavanlı ama rutubet kokan, duvarlarında eski ada konaklarının çerçeveli fotoğraflarının asılı olduğu dar bir mekandı. Dışarıda dalgalar iskele babalarına sertçe çarparken, rüzgar ahşap pencere pervazlarından ıslık çalarak içeri giriyordu. Ece’nin görevi, adada mülkü bulunan ama kışın yurt dışında yaşayan ev sahiplerinin fatura ödemelerini takip etmek, belediye yazışmalarını düzenlemek ve gelen yabancı müşterilere telefonda bilgi vermekti.

Bugün adada şiddetli bir lodos fırtınası vardı ve fırtına yüzünden ana karayla vapur seferleri iptal edilmişti. Büro sahibi Haluk Bey karşı yakada mahsur kaldığı için bütün işler Ece’nin omuzlarına kalmıştı. Tam o sırada üst katlardaki tarihi bir köşkün su borusu patlamış, mülk sahibi yurt dışından sürekli arayarak sigorta evraklarının ve belediye hasar tespit dilekçesinin acilen faksla gönderilmesini istiyordu.

“Ece Hanım, o sigorta poliçesi ve tapu kayıtları bugün mesai bitimine kadar merkeze ulaşmazsa bütün tadilat masrafı üzerime kalır! Lütfen bir yolunu bulup o belgeleri taratıp gönderin!”* diye bağırıyordu hattın ucundaki ses.

Ece, adadaki elektrik voltajının fırtına yüzünden sürekli düşüp kalkması nedeniyle kapanıp duran bilgisayarla boğuşuyordu. Bir yandan fener ışığında eski arşiv dolaplarındaki tozlu klasörlerden tapu fotokopisini bulmaya çalışıyor, bir yandan da ertesi gün okulda sunması gereken ödevinin notlarını kafasında toparlamaya çabalıyordu. İçerideki küçük elektrikli ısıtıcı, voltaj düşüklüğü yüzünden neredeyse hiç ısı vermiyordu ve genç kızın elleri soğuktan kıpkırmızı olmuştu.

Akşam karanlığı adanın üzerine tamamen çöktüğünde, Ece son evrakı da taratıp göndermeyi başardı. Kepenkleri indirip ıssız ve rüzgarlı sokaklarda yurduna doğru yürürken, denizden gelen tuzlu sprey yüzüne vuruyordu. Yorulmuş, üşümüş ve acıkmıştı ama kendi emeğiyle ayakta durmanın verdiği o sessiz gurur, adanın karanlık sokaklarında ona yol gösteren tek ışıktı.