Beykoz Cimcif Seven Escort Defne

Beykoz’un kasım ayının ortalarına doğru boğazın sularından yükselen o yoğun ve beyaz sis tabakası, henüz uyanmamış sahil şeridini gri bir örtü gibi sararken, Defne (21) otobüsten indiği asırlık çınarların altında donan parmaklarını birbirine sürtüyordu. Maltepe’deki uzak bir akraba evinden her sabah şafak vakti yola çıkıp metrobüs, vapur ve minibüs aktarmalarıyla bu tarihi semte ulaşmak, onun genç omuzlarında taşıdığı ağır bir yük gibiydi. Defne, grafik tasarım ve illüstrasyon hayalleri kurduğu güzel sanatlar fakültesini maddi imkansızlıklar yüzünden dondurmak zorunda kalmış; hayatta kalabilmek, ev kirasını ve faturalarını ödeyebilmek için Beykoz’un bu kuytu köşesindeki eski matbaa ve cam atölyesi bürosunda idari sekreter ve arşiv sorumlusu olarak iş bulmuştu.

Ofis, modern plazaların o steril ve yapay dünyasından fersah fersah uzaktı; yüksek tavanlı, duvarları sararmış eski ciltli kataloglar ve kırık cam numuneleriyle dolu, her köşesinden kurşun mürekkebi ve nem kokusu yayılan nostaljik ama bir o kadar da çetin bir mekandı. Defne’nin masası, antika döküm bir radyatörün hemen yanındaydı ama radyatör binanın asırlık tesisatı yüzünden sadece hafif bir ılıklık yayabiliyor, Boğaz’dan gelen keskin poyraz rüzgarı pencerelerin aralıklarından içeri sızarak parmak uçlarını uyuşturuyordu.

Bugün günlerden salıydı ve atölyenin en krizli dönemiydi. Hafta sonu açılacak olan uluslararası bir sanat bienali için hazırlanan özel el yapımı cam avizelerin telif sözleşmeleri ve gümrük sigorta evrakları birbirine girmişti. Ofisin yaşlı ve aksi sahibi Tahsin Bey, elindeki yağlı mürekkep lekeli cetvelle masaya hafifçe vurarak seslendi:

“Defne Hanım, o yazar ve tasarımcı telif formlarındaki imza eksiklerini saat üçe kadar tamamlamazsanız, kağıt tedarikçisi sevkiyatı iptal eder! Bienal katalogları da çöpe gider, bu dükkan da iflas eder!”

Defne, önündeki devasa ciltli envanter defterlerine daktilo ile metin işlerken, bir yandan da arızalanan fotokopi makinesinin sıkışan kağıtlarını ayıklamaya çalışıyordu. Parmak uçları siyah toner ve mürekkep lekeleriyle dolmuştu. Öğle yemeği için dışarı çıkma lüksü yoktu; sabah evden çıkarken çantasına attığı içi boş peynirli simidi, termosundan doldurduğu soğuk çayla masasının köşesinde atıştırmıştı.

Genç kızın içini asıl acıtan şey, gün boyu sanatın ve estetiğin içinde görünüp kendi hayatının basık ve sıkışmış gerçekliğinden bir türlü kaçamamasıydı. Akşam mesai bitip de dışarı çıktığında, Boğaz’ın karanlık suları üzerinde parlayan uzak ışıklara bakarak derin bir nefes alır, elindeki yıpranmış çizim defterini göğsüne bastırarak evinin uzun dönüş yoluna koyulurdu.