Samatya sahilindeki taş surların üzerine oturmuş olan Zeynep, Marmara’nın karanlık sularına dökülen sokak lambalarının ışığını izliyordu. Sırtındaki eski çantası, elindeki ucuz karton bardak kahvesi ve rüzgarda savrulan hırkasıyla, dışarıdan bakıldığında İstanbul’un binlerce edebiyat öğrencisinden biriydi. Oysa güneş batıp şehrin üzerini gece örttüğünde, bu mütevazı tablo yerini bambaşka bir sahneye bırakacaktı.
Anadolu’nun mütevazı bir kasabasından büyük hayallerle çıktığı bu yolda, İstanbul’un durmak bilmeyen pahalılığı, ödenemeyen yurt masrafları ve yapayalnızlık Zeynep’i kısa sürede köşeye sıkıştırmıştı. Eğitimini tamamlamak ve kendi geleceğini inşa edebilmek adına girdiği bu yol; dışarıdan etiketlemesi son derece kolay, fakat içeriden yaşaması derin bir psikolojik direnç gerektiren çetin bir sınava dönüşmüştü.
Gündüzün Sessizliği, Gecenin Maskeleri
Zeynep’in 24 saati iki ayrı dünya arasında bıçak gibi kesilmişti. Gündüzleri fakülte kütüphanesinde saatlerce kitaplar arasında kaybolan, arkadaş ortamında kendi halinde bilinen o sessiz kadın; gece çöktüğünde Fatih’teki küçük dairesinde hazırlanır, şık elbisesi ve kendinden emin duruşuyla şehrin ışıltılı noktalarına doğru yola çıkardı.
O gece Etiler’de yüksek tavanlı bir dairede buluştuğu kişi, finans dünyasında zirveye tırmanmış ancak muazzam bir yalnızlığın içine düşmüş bir yöneticiydi. Zeynep bu süreçte çok net bir şey öğrenmişti: Karşısındaki insanlar yüksek ücretler ödeyerek aslında fiziksel bir yakınlıktan ziyade, yargılanmayacakları ve rol yapmaktan kurtulacakları bir "dinlenme alanı" satın alıyorlardı. Dinlenilmek ve maskesiz var olabilmek, onlar için en büyük ihtiyaçtı.
Yazıda anılan işletmeler
Ticari veya sponsorlu bağlantılar şeffaf biçimde etiketlenmiştir.
Kaynaklar
Bilgileri güncel ayrıntılarıyla doğrulamak için kaynak sayfalarını ziyaret edebilirsiniz.