Geceleri Aktif Olan Escort Esen

Şubat ayının ilk haftasında Haliç’ten yukarı dik yokuşlara tırmanan dondurucu bir karayel Süleymaniye’nin asırlık taş duvarlarında uğuldayarak eserken, Esen kucağındaki ceylan derisi kaplı ahşap muhafaza kutusunu ve ahşar kâğıt rulolarını düşürmemek için Vefa Yokuşu’nun ıslak ve kaygan Arnavut kaldırımlarını adım adım çıkıyordu. Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Geleneksel Türk Sanatları Cilt Bölümü yüksek lisans öğrencisi olan Esen, Amasya’nın kıvrımlı Yeşilırmak kıyılarından İstanbul’a, kadim yazma eser ciltçiliğini battal ebruyla harmanlama hayaliyle gelmişti. Süleymaniye Külliyesi’nin arka sokaklarında, tavanından sürekli rutubet damlayan ve duvar sıvaları dökülen eski bir ahşap han odasında yaşıyor; geceleri Vefa’daki tarihi bir bozacının yanında tezgâh silip bardak yıkayarak hem kaldığı odanın kirasını ödüyor hem de kök boya, sığır ödü ve hakiki keçi derisi masraflarını karşılamaya çalışıyordu.

O gün, hayatının dönüm noktası sayılabilecek uluslararası bir elyazması restorasyonu bursunun son teslim günüydü. Süleymaniye Yazma Eser Kütüphanesi’nin sergi salonunda düzenlenecek olan "Haliç’in Hafızası ve Yazmanın Derisi" yarışması için, keçi derisi üzerine gümüş varaklı şemse motifi işlediği ve iç kapaklarına kendi el üretimi battal ebruları yapıştırdığı devasa "Süleymaniye Kubbeleri ve Haliç Ebrusu" cilt panosunu jüriye teslim etmesi gerekiyordu. Eğer eseri birincilik kazanırsa hem İngiltere’deki Elyazmaları Koruma Merkezi’ne iki yıllık araştırmacı bursu kazanacak hem de dört aydır biriken han kirasını ve sahaf borçlarını tek seferde silebilecekti. Günlerce uykusuz kalmış, sıcak demir mühürler tutmaktan elleri su toplayana kadar o sert deriyi milim milim işlemişti.

Ancak Vefa Bozacısı’nın hemen yukarısındaki dar sokakta yürürken, yokuş aşağı kontrolden çıkarak kayan bir erzak arabası Esen’in üzerine doğru savruldu. Anlık bir panikle kenardaki tarihi taş duvara sıçrayan Esen, kaygan yosunlu basamaklarda dengesini kaybederek sertçe kapaklandı. Kucağındaki muhafaza kutusu fırlayarak merdivenlerin sivri kenarlarına çarptı. Kutunun kapağı açıldı; haftalardır uykusuz kalarak hazırladığı o narin cilt panosu, darbenin etkisiyle fırlayıp sokağın kenarındaki çamurlu su birikintisine düştü. Hakiki keçi derisi baştan başa yırtıldı, iç kapaktaki hassas battal ebru kâğıdı ıslanarak çamurlu suyla darmadağın oldu; gümüş varaklı şemse motifi derin bir yarayla ikiye ayrıldı.

Esen, ellerindeki ve dizlerindeki kanamanın acısını hissetmeden, soğuk çamurun içinde parçalanan deri panosuna ve eriyen ebrularına bakarak donakaldı. Uykusuz geçen geceler, sıcak demirlerin bıraktığı nasır izleri, göz nuru ve kurduğu tüm gelecek hayalleri saniyeler içinde o kirli suyun içinde yok olup gitmiş gibiydi. Ağlamaktan nefesi kesilen genç kız, Süleymaniye’nin bu karlı ve acımasız yokuşunda ne kadar tek başına kaldığını hissetti.

O sırada sokağın hemen köşesindeki eski bir mücellit ve sahaf atölyesinden çıkan, Vefa’nın elli yıllık emektar mücellidi "Ciltçi Seyfi Usta" kızın çaresizliğini fark etti. Dükkânından çıkıp Esen’i kolundan tuttu, omuzlarına tutkal ve deri kokan önlüğünü örterek onu kurutulmuş kâğıt ve çirek kokan sıcacık atölyesine götürdü.

Seyfi Usta, Esen’e dumanı tüten bir bardak sıcak ıhlamur uzattıktan sonra yırtılan deri panoyu inceledi. "Deri yırtıldı, kâğıt ıslandı diye hafıza silinmez kızım," dedi babacan bir sesle. "Eski mücellitler yırtılan deriyi çöpe atmazdı; yırtığın altına is mürekkebiyle boyanmış ahşar kâğıdı besler, yırtık hatlarını gümüş tellerle dikerek esere üç boyutlu yeni bir karakter katarlardı. Cildin yarası, ona kendi hikâyesini veren yerdir."