Bacak Omuz Seven Escırt Nilüfer

Balat’ın renkli ama zamana yenik düşmüş tarihi evlerinin arasında, Haliç’ten yükselen puslu sabah soğuğu sokaklara yayılırken Nilüfer, dükkânın ahşap kepengini gıcırdayan sesler eşliğinde yukarı doğru itti. Arnavutkaldırımlı dar sokak henüz yeni uyanıyordu.

Nilüfer, Mimar Sinan Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi Restorasyon Bölümü’nü bitirdikten sonra büyük beklentilerle sektöre adım atmıştı. Hayali, İstanbul’un asırlık yapılarını ihya etmek, tarihi dokuyu geleceğe taşımaktı. Ancak büyük restorasyon şirketlerinin acımasız ihale çarkları ve torpil duvarları karşısında tutunamamıştı. Aylarca iş aradıktan sonra çareyi, Balat’ın arka sokaklarında bütçesine uygun küçücük bir antika ve ahşap tamir atölyesi açmakta bulmuştu.

Ne var ki Balat’ta kadın bir ahşap ustası ve restoratör olarak kabul görmek hiç kolay değildi. Çevredeki eski esnaf ilk zamanlar onu pek ciddiye almamış, mahallenin kentsel dönüşüm rantçısı müteahhitleri ise dükkânını elinden alıp yerine lüks bir kafe açmak için Nilüfer’i sürekli sıkıştırmaya başlamıştı. Dükkânın birikmiş iki aylık kirası ve atölyeye aldığı marangozluk aletlerinin ödenmemiş taksitleri, Nilüfer’in omuzlarında ağır bir yük olarak bekliyordu.

O gün, dükkân sahibi öğleye kadar süre tanımış, "Parayı getirmezsen kilit vururum," diyerek gitmişti. Nilüfer, zımpara tozlarının havada uçuştuğu atölyesinde, elinde kalan son işe odaklandı: Mahalleden yaşlı bir teyzenin getirdiği, Osmanlı dönemine ait mürekkep işlemeli, oyma ahşap bir çeyiz sandığı. Sandık kırık döküktü ama Nilüfer parmakları kanayana, elleri nasır tutana kadar saatlerce ahşabı zımparaladı, özel cilasını sürdü ve eksik oymalarını titizlikle tamamladı.

Öğlene doğru müteahhidin adamları dükkânın önünde belirdiğinde, Nilüfer tamir ettiği sandığın başında dimdik duruyordu. Adamlar dükkânı boşaltmasını söylerken, şans eseri sokaktan geçen yabancı bir koleksiyoncu atölyedeki işçiliği fark edip içeri girdi.