Oral Seven Çakmak Escort Pelin

İkitelli Dolapdere Sanayi Sitesi’nin yüksek beton blokları ve ağır yük kamyonlarının geçtiği geniş caddeleri üzerine kış akşamının dondurucu soğuğu çökerken, semtteki meslek lisesinin çıkış zili gürültüyle yankılandı. On altı yaşındaki Pelin, okul ceketini çıkarıp çabucak sırt çantasına koydu ve kalın kaşkoluna sarındı. Sınıf arkadaşlarının otobüs durağına doğru yürürken akşam planları yapmasını tebessümle reddederek, adımlarını kesme yağı, yanık sac dumanı ve taşlama kıvılcımları kokan sanayi alanından aşağıya çevirdi.

Pelin, pres ustası olan babasının geçirdiği bir iş kazası sonucu felç kalması üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan fizik tedavi masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu endüstriyel lazer kesim ve büküm fabrikasında çapak alma, fırınlı boya dizimi ve palet ambalaj işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; yüksek güçlü fiber lazer tezgahlarının tiz vızıltısı, dairesel zımpara taşlarının kıvılcım gürültüsü, ağır gres yağı ve fırın boyası kokusuyla kaplı devasa bir yerdi. Görevi; lazer tezgahından çıkan paslanmaz çelik levhaların kenarlarındaki kesim çapaklarını havalı el zımparasıyla temizlemek, elektrostatik boyaya girecek parçaları çelik askılara dizmek ve fırından çıkan sıcak metal aksamları koruyucu streç filmle sararak ahşap paletlere istiflemekti. Saatlerce ağır çelik parçaları taşımaktan kollarında derman kalmaz, keskin metal kenarları yüzünden ellerinde derin ve sızlayan kesikler oluşurdu.

Pelin’in tek hayali, Yıldız Teknik Üniversitesi Makine Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak endüstriyel robotik kesim sistemleri üzerine uzman bir mühendis olmaktı. Zımpara tezgahının karşısındaki beton kolona Fizik ve Geometri özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle çelik levhayı zımparalarken, gözleriyle duvardaki vektör, mukavemet ve analitik geometri denklemlerini takip eder, zihninden soruları çözmeye çalışırdı. Lazer tezgahının çıkardığı ritmik sesi zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.

O gece, Kocaeli’deki bir otomotiv fabrikasına yetiştirilmesi gereken dört yüz adetlik paslanmaz çelik şasi parçasının son kontrolü, zımparası ve paletlenmesi acilen bitirilmek zorundaydı. Atölye sorumlusu rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Pelin’e kaldı. Saatlerce metal tozu ve gres kokusunun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, şeritledi ve ahşap paletlere istifledi. Gece saat yarımı gösterdiğinde ambalajlama ancak bitti. Üstü başı metal tozu ve yanık yağ kokar halde fabrikayı kilitledi. İkitelli otobüs durağına doğru yürürken esen soğuk poyraz yüzüne çarptı; ama Pelin, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini çelik bir iradeyle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.