Limanın Gölgesinde Bir Umut

Nihal, lojistik ve gümrük simsarlığı alanında kendini yetiştirmeye çalışan, yirmi dört yaşında, azimli bir genç kadındı. Babasının borçları yüzünden aile evine haciz gelince, Kadıköy’ün Yeldeğirmeni semtinde, eski bir tarihi apartmanın çatı katındaki tek odalı bir "bekar dairesine" taşınmak zorunda kalmıştı.

Nihal’in hayatındaki zorluk; limanların, vinçlerin, tır gürültülerinin ve bürokrasinin egemen olduğu erkek egemen bir sektörde ayakta kalabilmekti. Gündüzleri Harem ile Haydarpaşa Limanı arasında mekik dokuyor, gümrük beyannamelerini koşturuyor, dev konteynerlerin arasında evrak takibi yapıyordu. Yeldeğirmeni’ndeki çatı katı odası ise kışın adeta bir buzdolabına dönüşüyordu. Isınmak için elektrikli sobayı açtığında şarteller atıyor, mahalledeki dik yokuşları tırmanırken rüzgar nefesini kesiyordu.

En büyük kriz, uluslararası bir konteyner sevkiyatında yaşanan usulsüzlük yüzünden ihale dosyasının onun üzerine kalmasıyla patlak verdi. Suçsuzluğunu kanıtlaması için sınırlı zamanı vardı ve şirketteki kıdemli çalışanlar onu yalnız bırakmıştı. Şiddetli bir lodosun Haydarpaşa Limanı’nı dövdüğü bir gece yarısı, dalgaların betona çarptığı sahil şeridinde yalnız başına eksik evrakları aramaya koyuldu. Yağmur ıslattığı kâğıtları kullanılmaz hale getirirken, limanın devasa paslı vinçlerinin altında dizlerinin üzerine çöktü. İstanbul, o gece ona devasa bir demir yığını gibi soğuk ve merhametsiz görünüyordu. Ancak Nihal pes etmedi; sabaha kadar liman idaresinin deposunda fener ışığıyla eski arşiv kutularını taradı. Kendi masumiyetini belgeleyen imzayı bulduğunda, Haydarpaşa’nın tarihi siluetinin ardından güneş doğuyordu.