Küvette Sevişen Escort Zeynep

Haliç’in durgun ama soğuk sularına temas eden nemli kış poyrazı, Eyüpsultan’ın tarihi çınar yapraklarını ve ahşap iskelelerin halatlarını savururken, Fatih’teki bir Anadolu lisesinin son ders zili gürültüyle çaldı. On yedi yaşındaki Zeynep, okul ceketinin üzerine giydiği lacivert kaşe montun düğmelerini ilikleyip ağır sırt çantasının askılarını omuzlarında düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Pierre Loti Tepesi’ne doğru çay içmeye gitme tekliflerini nezaketle geri çevirerek, adımlarını Haliç kıyısında restore edilmiş iki katlı tarihi bir tuğla binada yer alan uluslararası su altı biyo-çeşitlilik ve çevre dokümantasyon acentesine doğru hızlandırdı.

Zeynep, dokuz ay önce babasını Haliç Dip Temizleme ve Çevre Düzenleme Projesi kapsamındaki bir tarama dubasında elektrik panosundaki kısa devre yangını sonucu kaybettikten sonra yatalak anneannesi ve ilkokula giden küçük erkek kardeşinin tüm geçim yükünü sırtlanmıştı. Ayvansaray’ın dik bir yokuşunun başındaki tek odalı kiralık dairenin masraflarını ödemek, anneannesinin her ay yenilenen oksijen tüpü ve reçeteli ilaç giderlerini karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve çevre akreditasyon tescil personeli olarak çalışıyordu.

Büro; taze demlenmiş ıhlamur, deniz tuzu, su altı numune tüpleri ve yüksek hızlı tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ama yüksek tempolu bir mekândı. Zeynep’in görevi; Kopenhag ve Oslo merkezli çevre enstitülerinden gelen Marmara Denizi su altı yaşamı ve bentik canlı analiz raporlarını sisteme işlemek, Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığı biyolojik çeşitlilik onay dosyalarını kodlarına göre klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak ağır metaller ve oksijen seviyesi analiz sonuçlarını teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında su kirliliği katsayılarını, ph değerlerini ve uluslararası tescil numaralarını doğrulamaktan göz pınarları kurur, topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv klasörlerini üst raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Zeynep’in en büyük arzusu ise İstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Biyoloji Bölümü’nü kazanıp Marmara ve Boğaz ekosistemini koruyan uzman bir hidrobiyolog ve araştırmacı olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmeceye YKS Sayısal özet kartlarını ve Biyoloji-Kimya ders föylerini gizlice yerleştirmişti. Bir yandan dahili telefon hatlarını yönlendirip kurye zimmetlerini yaparken, göz ucuyla çekmecedeki hücresel solunum, organik kimya ve matris problemlerini zihninden çözüyordu. Arkadaşları evlerinde rahatça test çözerken, o, klavye tıkırtıları ve su altı haritalarının ortasında geleceğini tırnaklarıyla kazıyordu.

O akşam, Haliç’te uygulanacak yeni nesil bir yapay resif projesi için Cenevre’ye gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Biyo-Çeşitlilik Akreditasyon Dosyası’nın taranması, numaralandırılması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir numune tespiti için Büyükada sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Zeynep’in omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Binanın ahşap kapısını kilitleyip Eyüpsultan Tramvay Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un dondurucu gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.