Karaköyün Dar Sokaklarında Sevişen Escort Esra

Karaköy’ün dar, taş döşeli sokaklarında akşamüstü poyrazı esmeye başladığında, lise son sınıf öğrencisi Esra, okul belgesinin bulunduğu çantasını iyice sırtlayıp adımlarını hızlandırdı. Sınıf arkadaşları sahil kordonundaki kafelerde günün yorgunluğunu atarken, o Fransız Geçidi’nin arkasındaki yüksek tavanlı, rutubet kokulu beş katlı eski bir binanın bodrum katına doğru ilerliyordu.

Esra, babasının geçirdiği bir iş kazası sonucu felç kalmasıyla ailenin tek umudu haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının medikal bakım masrafları on yedi yaşındaki bu genç kızın omuzlarındaydı. Okul çıkışındaki durağı, tarihi mobilyaların ve eskitme objelerin tamir edildiği gölgeli bir antika atölyesiydi.

Atölyedeki görevi; ahşap oyma mobilyaların üzerindeki onlarca yıllık verniği kazımak, zımpara yapmak, gomalak cilası sürmek ve ağır pirinç aksamları parlatmaktı. Dükkânın içi sürekli kimyasal tiner, taze ahşap tozu ve balmumu kokardı. Saatlerce havalandırmasız ortamda ağır zımpara yapmak kol kaslarını sızlatır, parmak uçlarının zımpara kağıdı yüzünden aşınmasına neden olurdu.

Esra’nın en büyük arzusu ise Boğaziçi Üniversitesi Mimarlık Bölümü’nü kazanmaktı. Atölye sahibi ustasının dükkândan ayrıldığı akşamüstü saatlerinde, üzeri zımpara tozuyla kaplı tezgahın bir kenarına kağıt havlu serip sınav hazırlık föylerini koyardı. Bir yandan pirinç şamdanları parlatırken diğer yandan duvara bantladığı türev-integral formüllerini ezberlemeye çalışırdı. Tozlu havadaki yetersiz ışık gözlerini yorsa da, zihnini gelecekte çizeceği binaların hayaliyle diri tutardı.

O akşam, yurtdışındaki bir koleksiyoner için hazırlanan ahşap konsolun gecikmesinden dolayı atölyede büyük bir acil durum yaşandı. Konsolun üzerindeki ince oymaların sabaha kadar bitirilip cilalanması gerekiyordu. Esra, elindeki ince ince işleyen oymacı bıçaklarıyla gece saat on bire kadar ara vermeden çalıştı. Parmakları su topladı, sırtına kramplar girdi. Yine de gece yarısı atölyenin ağır demir kapısını kilitleyip Karaköy İskelesi'ne doğru yürürken, Boğaz’ın suyuna yansıyan şehir ışıklarına baktı ve bu zorlukların kendisini yıkamayacağını bilerek derin bir nefes aldı.