Cimcif Seven Escort Tuğçe

Sarıyer Garipçe’nin dik kayalıklarına ve Karadeniz’in hırçın dalgalarına karşı duran tarihi çekek yerlerine kış sisleri çökerken, ilçe merkezindeki Anadolu lisesinin ders bitim zili yankılandı. On altı yaşındaki Tuğçe, okul formasının üzerindeki kabanını ilikleyip kalın kaşkoluna sarındı. Sınıf arkadaşlarının sahildeki çay bahçelerine gidiş tekliflerini tebessümle reddederek, adımlarını liman kıyısında yer alan, çam katranı ve tuz kokulu ahşap tekne yapım atölyesine doğru hızlandırdı.

Tuğçe, marangoz ve balıkçı olan babasının felç geçirmesi üzerine sekiz ay önce ailenin tek geçim kaynağı haline gelmişti. Dört nüfuslu evin kirası ve babasının her ay tekrarlanan fizik tedavi masrafları bu genç kızın omuzlarındaydı. Lise eğitimini aksatmadan akşamları bu iki katlı ahşap çekek atölyesinde zımpara, emprenye cila ve ahşap omurga çakım işçisi olarak çalışıyordu.

Atölye; taze çam, kestane ağacı tozu, koruyucu emprenye ilaçları, zift ve deniz tuzu kokusuyla kaplı yüksek tavanlı bir yerdi. Görevi; tekne iskeletleri için kesilen kestane ağacı eğrilerini dairesel zımpara motorunda pürüzsüzleştirmek, kaplama tahtalarının arasına kalafat ipi sürüp ziftlemek ve montajı biten filikaları koruyucu brandalara sarıp ahşap kasalara sabitlemekti. Saatlerce talaş tozu solumak genzini yakar, ağır ahşap blokları taşımaktan parmak boğumları soyulup nasır bağlardı.

Tuğçe’nin tek hayali, Yıldız Teknik Üniversitesi Gemi İnşaatı ve Gemi Makineleri Mühendisliği Bölümü’nü kazanarak kendi deniz araçlarını tasarlamaktı. Zımpara tezgahının karşısındaki ahşap sütuna YKS Türkçe paragraf ve Geometri özet kartlarını asmıştı. Bir yandan iki eliyle kestane tahtasını zımparalarken, gözleriyle duvardaki açı, alan ve vektör formüllerini takip eder, zihninden soruları çözmeye çalışırdı. Zımpara motorunun çıkardığı ritmik sesi zihnini odaklamak için bir tempoya dönüştürmüştü.

O gece, Karadenizli bir balıkçı kooperatifine teslim edilecek iki adet ahşap servis teknesinin zımparalanması ve ambalajlanması acilen bitirilmek zorundaydı. Atölye ustası rahatsızlanıp erken ayrılınca tüm yük Tuğçe’ye kaldı. Saatlerce talaş tozu ve zift kokusunun ortasında parçaları tek tek kontrol etti, zımparaladı ve koruyucu brandalarla sarıp teslimata hazır hale getirdi. Gece saat yarımı gösterdiğinde iş ancak bitti. Üstü başı çam tozu ve deniz tuzu kokar halde atölyeyi kilitledi. Garipçe durağına doğru yürürken Karadeniz’den esen dondurucu rüzgâr yüzüne çarptı; ama Tuğçe, bu koca şehrin zorluklarına rağmen kendi kaderini ahşap gibi sabırla ve dirençle şekillendirdiğini çok iyi biliyordu.