Cimcif Seven Escort Rüya

Tarihi Yarımada’nın kıvrımlı sokaklarını saran dondurucu kasım rüzgârı, Mercan Yokuşu’nun asırlık taş hanlarının kemerlerinde uğultuyla eserken, Beyazıt yakınlarındaki köklü bir lisenin son ders zili çaldı. On yedi yaşındaki Rüya, okul ceketinin üzerine giydiği bordo renkli kaşe kabanının düğmelerini ilikleyip heavy ders kitaplarıyla dolu çantasının askılarını omzunda düzeltti. Sınıf arkadaşlarının Çemberlitaş’taki çay bahçelerinde oturup sıcak salep içme davetlerini nazik bir tebessümle geri çeviren genç kız, adımlarını Mercan Yokuşu üzerinde yer alan, XVIII. yüzyıldan kalma sekiz katlı tarihi bir iş hanının üçüncü katındaki uluslararası hassas kuyumculuk mirası ve mine sanatı arşiv acentesine doğru hızlandırdı.

Rüya, sekiz ay önce babasını Kapalıçarşı’daki tarihi bir kuyumcu bedesteninin ahşap kubbe restorasyonu sırasında iskelesinin çökmesiyle kaybettikten sonra ailesinin tüm geçim yükünü üstlenmişti. Kadırga’daki rutubetli bodrum kat kiralık dairenin masraflarını ödemek, kronik diyaliz hastası annesinin medikal harcamaları ile ilkokula giden küçük kız kardeşinin okul giderlerini karşılayabilmek için hafta içi her gün ders bitiminde bu acentede akşam sekreteri ve antika mücevher envanter kayıt personeli olarak çalışıyordu.

Acentenin içi; gümüş cilası, antika mine koruyucu solüsyonlar, Osmanlı dönemi mücevher paftaları ve yüksek çözünürlüklü tarayıcıların ritmik vızıltısıyla kaplı son derece vakur, kurumsal ve yüksek tempolu bir mekândı. Rüya’nın görevi; Cenevre, Paris ve Viyana merkezli sanat mirası enstitülerinden gelen tarihi murassa eserlere ait maden ayar ve mine korozyon raporlarını sisteme girmek, Kültür Varlıkları Koruma Kurulu kararlarını klasörlemek, gelen uluslararası kuryeleri karşılayarak taş sertlik ve optik analiz belgelerini teslimat defterine kaydetmekti. Saatlerce ekran karşısında katalog kodlarını doğrulamaktan gözleri kurur, şık görünmek zorunda olduğu topuklu ayakkabılar içinde ayak tabanları sızlar ve dev arşiv kutularını raflara taşımaktan kolları ile sırtı ağrırdı.

Rüya’nın tek arzusu ise Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Geleneksel Türk Sanatları Bölümü’nü kazanıp İstanbul’un zengin kuyumculuk ve mine sanatları mirasını koruyan uzman bir akademisyen-restoratör olmaktı. Sekreterlik masasının altındaki çekmecede YKS Eşit Ağırlık özet kartları ile Sanat Tarihi-Edebiyat föyleri hazır beklerdi. Bir yandan dahili telefon hatlarını bağlayıp kurye zimmetlerini onaylatırken, diğer yandan çekmecedeki paragraf, tarih ve matematik sorularını zihninden çözmeye çalışırdı.

O akşam, Topkapı Sarayı Müzesi Hazine Bölümü sergisi için Cenevre’deki Uluslararası Sanat Mirası Konseyi’ne gönderilecek yetmiş beş parçalık Acil Murassa Eser Akreditasyon Dosyası’nın taranması, kodlanması ve e-imza portalına yüklenmesi son ana kaldı. Şirketin kıdemli operasyon sekreteri acil bir numune tespiti için Kuyumcukent sahasına gidince, tüm tarama, kontrol, kodlama ve arşiv yükleme işi Rüya’nın omuzlarına bindi. Gece saat onu geçtiğinde elleri kâğıt kesiklerinden sızlamaktan hissizleşmiş, bacakları yorgunluktan titriyordu. Taş binanın ağır kapısını kilitleyip Beyazıt Tramvay Durağı’na doğru yürürken cebindeki günlük yevmiyesi ve çantasındaki bitirilmiş test fasikülüyle İstanbul’un soğuk gecesinde kendi geleceğini inşa etmenin gururunu taşıyordu.